‘Vind je eigenlijk zelf dat je geschikt bent voor dit werk?’ vroeg zijn baas met een opgetrokken wenkbrauw. Het verraste hem. Zeker meer dan negen jaar deed hij wat van hem werd gevraagd, en meer dan dat. Als het nodig was maakte hij overuren, al was het in het weekend. Dan stuurde hij vrouw en kinderen naar een zwemparadijs, zodat hij ongestoord kon werken. En op maandag was het klaar; daar kon zijn baas blind op vertrouwen. Maar nu deze vraag – het maakte hem onzeker. Had hij toch een steek laten vallen? Hij kon het zich niet herinneren. Ja, misschien die ene keer, toen zijn zoon in het zwembad verdronk. Toen was hij een dag te laat met zijn beleggingstabellen.


Mooi Fons! Ik vind het een geweldig verhaal.
Wat een wrangheid in 120w.
Zo! Pittig verhaal. Een onverwacht einde, strak geschreven.
Oef 🙂 Herkenbaar, wrang en vaak erg waar. Goed stuk.
Een wrang verhaal dat ook precies zo verteld wordt.
Opmerking:
– met een opgetrokken wenkbrauw
Dat kan niet iedereen en wanneer je het noemt, mag je het ook uitbuiten. Dat kan door simpelweg één te schrijven. Dan komt de nadruk op dat woord te liggen. Dat roept dan onmiddellijk een beeld op.