‘Mam!’ roept Melissa. ‘Ik lees dat kinderen vroeger zonder pak hun koepel uit mochten om buiten te spelen!’
Ik zucht. ‘Waar heb je dat vandaan? Laat eens zien.’
Zwijgend reikt Melissa me haar tablet aan.
Net wat ik dacht. Iemand heeft vergeten de beveiliging te activeren die kinderen tegen zulke verhalen moet beschermen.
Even staar ik peinzend naar de kale vlakte daar buiten, bedekt met rood stof en steengruis.
Melissa is oud genoeg voor de waarheid, besluit ik.
‘In die tijd waren er alleen op Mars koepels nodig,’ zeg ik. ‘Hier kon je buiten gewoon ademhalen en woonden de mensen in huizen.’
Melissa kijkt mij verbluft aan. ‘Waar komen die koepels dan vandaan?’ vraagt ze.
‘Van Mars,’ zeg ik.’Waar anders?’


Verrassend einde. Nostalgisch tintje.
Ik moest het wel 2x lezen omdat ik het eerst niet begreep wat ‘hier’ inhield maar daar houd ik wel van.
‘zo’n verhalen’ is dat niet ‘zulke verhalen’?
Ik denk dat het allebei wel kan, maar ik ben het met je eens dat zulke mooier staat in die zin. Dat pas ik nog even aan.
Het was trouwens mijn bedoeling om de lezer met dit stukje op het verkeerde been te zetten. Het moet natuurlijk wél begrijpelijk blijven. Ik ben bij nieuwe reacties dus benieuwd of iedereen op het juiste moment, zoals ik het bedoelde, in de gaten krijgt dat dit niet op Mars, maar op aarde speelt.
Voor mij is het duidelijk maar het wordt je niet gegeven, je moet er voor werken. 🙂
@Hay, ik heb geen moment gedacht dat het verhaal zich op Mars afspeelt.
Een leuke invalshoek en het roept idd een nostalgische sfeer op
Ook voor mij was het enkele zinnen voor het einde duidelijk, maar wel een goeie twist. Leuk gevonden Hay!