Leven in een wereld waarin je continu gevolgd wordt
Met camera’s op iedere hoek van elke straat
Altijd in de gaten gehouden
Welk pad je ook begaat
Wat is een maatschappij van wetten
Met enkel regels, verboden en verraad
Waarvoor moet vrezen ieder
Die zijn mond voorbij praat
Elke mening te afwijkend
Iedere emotie is te veel
Een uitdrukking net een stap te ver
Gebrek aan vrijheid houdt je in het gareel
Waar is toch gebleven die cultuur
Die samensmelting van diversiteit
Eén van de weinige dingen
Die de mens nog van zijn onderdrukker onderscheidt
Geen sprake van eigendom, noch van bezit
Alles in handen van de staat
De touwtjes niet in eigen hand
Daar is toch niemand bij gebaat
Ik vind Sinterklaas altijd de mooiste tijd van het jaar.
Dat terzijde zijn er ook nu nog maar weinig plekken waar je ongemerkt over straat kunt. Zijn het niet de beveilingscamera’s, dan zijn we het wel zelf met onze camera’s, smartphones en tablets. If anything, zijn we onze eigen Big Brother.
@Loek Er staat poëzie boven, maar zo ervaar ik het niet.
Waarmee maar weer is aangetoond dat rijm niet altijd poëzie is, en poëzie niet altijd rijmt. Prijs de Heer.
Als dystopisch sinterklaasrijm vind ik dit stukje wel geslaagd. Het is wel de vraag bij wat voor geschenk dit komende woensdag past. Misschien wel bij een dystopische verhalenbundel. 😉
Wanneer van dit rijm een verhaal gemaakt zou worden, zou het nog best wat kunnen worden.
Ik heb me er ook aan gewaagd, een dystopisch gedicht. Geen idee waar het is gebleven en maar beter zo. Ik vind gedichten het lastigst om te schrijven. Mijn criterium is dat het je moet grijpen, zodat het zingt in je hoofd en je het nog 3 x wilt lezen. Als Sint Nicolaas gedicht is het leuk maar de sfeer blijft op het scherm voor mij.
Ik word gevolgd. Ik leef ik in een wereld waarin ik continú word gevolgd. Camera’s beloeren me op iedere hoek, in iedere straat. Welk pad ik ook ga, al mijn passen worden geteld. Ik beweeg behoedzaam door een mijnenveld van regels, wetten, verboden en verraad, en ik ben stil. Altijd stil. Ieder die zijn mond voorbij praat moet vrezen. Elke mening is afwijkend, elke emotie is een aanklacht, elke uitdrukking verdacht. Een beklemmende vrijheid houdt me in het gareel. Tussen de mens en zijn onderdrukker ligt het slagveld van de vrije cultuur, de loopgraven van diversiteit: al wat ze nog van elkaar scheidt. Er is geen bezit meer en geen eigendom, de mens zijn eigen marionet. Wie zal het baten?
Mwa.
@Ineke Ook in verhaalvorm ontbreekt de originele gedachte.