Mij werd gevraagd door een op een sociaal medium bevriende vrouw om voor haar te verschijnen boekje een tekst op de achterflap te schrijven. Er was slechts een restrictie: het mochten maar honderd woorden zijn.
Ik vond het een hele eer, dus las ik haar manuscript. Een dramatisch levensverhaal, dat echter op laconieke wijze werd verteld met de nodige zelfspot. Rauw autobiografisch, maar toch verfrissend lichtvoetig verwoord, hetgeen de aangrijpende realiteit juist versterkte.
Zoiets schreef ik op de keerzijde in toegankelijk Nederlands met een in mijn ogen wervende strekking, die boek en schrijfster recht deed.
Na de presentatie van het in eigen beheer uitgegeven boek ontving ik een gesigneerd exemplaar met een lieve opdracht erin.
Zij was trots; ik vereerd.
Recente reacties