Ze was verbijsterd. Zomaar, uit het niets, was ze uit haar wereldje verstoten. Haar vriendenkring had haar de wacht aangezegd. Ze was ongewenst.
Hoe had het kunnen gebeuren, dat zij als informeel leidster plots haar positie kwijt was? Geëxcommuniceerd door haar biotoop.
Ze was gezaghebbend, populair, erudiet, een icoon, dacht ze. Maar van de ene op de andere dag hadden haar adepten zich diametraal jegens haar opgesteld.
Was het haar hautaine houding? Haar ongebreidelde betweterigheid? Haar immense hang naar macht?
Ze zuchtte. Hoe kon ze haar positie heroveren? Een charmeoffensief? Toegeven aan de tendens om vooral niet op te vallen? Een modale, grijze muis worden?
Nippend van haar Campari-tonic overdacht ze haar te volgen strategie. Haar gelaat verkrampte: bitter drankje.
Autobiografisch?
@Maarten: op deze site is dat voor mij nooit relevant.
Hé Maart, verdwaald? Stellig niet, hoewel.
Ik heet hier Bob.