“Dusss, jij hebt geen kinderen?” Ze kijkt me semi-meelevend aan.
“Nee, ikke niet!”
Haar semi-meelevende blik gaat over in verwarring. “Kun je ze niet krijgen?” Ik moet grinniken. “Geen idee, ik hoef ze niet, dus ik heb het nooit geprobeerd.”
Het is even stil. Ze zoekt duidelijk naar woorden. “Slechte jeugd gehad?” vraagt ze voorzichtig.
“Ik heb een geweldige jeugd gehad. Ik wil gewoon geen kinderen.”
Wisselende emoties vliegen over haar gezicht. “Waarom niet?” vraagt ze uiteindelijk, “kinderen zijn geweldig, je krijgt er zoveel voor terug! En wat als je je bedenkt als het te laat is?” Haar ogen gaan naar haar kinderen die in de tuin tikkertje spelen.
Ik kijk met haar mee. “En wat als jij je bedenkt?”
Recente reacties