De gevierde amateur auteur, die vooral in het land der bloggers, waar eenoog koning is, van zich deed spreken, ervoer zijn schrijverschap als een ware lust. Men las hem, nam notie van hem, hij was iemand.
Dat hij een stilistische onbenul was en fouten tegen de spelling, grammatica en interpunctie maakte, was hij zich nauwelijks van bewust. Nochtans wees hij te allen tijde criticasters af.
Hij was voorts van mening, dat er ook best een poëet in hem school. Dus bij tijd en wijlen schiep hij een poëem. Vaak modern, gespeend van rijmschema of metrum. Soms met het ouderwetse eindrijm. Sinterklaasrijm, volgens recensenten.
Tenenkrommend allooi, doch hij triomfeerde. Zelfkritiek is een narcist vreemd. Dat is geen bewijs uit het ongerijmde!
En wie bedoel je eigenlijk in je stukje , beste Bob? Ik lees niets anders dan anoniem commentaar, heel toevallig boven mijn digiligie gedichtje. Moet ik me aangesproken voelen? Wees dan eens een vent, en noem beestjes bij de namen, ok? Dit soort zuurpruim schrijverij, week in week uit amateurs lopen afzeiken, het boeit me niks. Maar als je wat tegen iemand hebt, wees een vent en zeg het in mn gezicht. Of iemands anders gezicht. De meeste mensen zijn hier gewoon omdat ze plezier in schrijven hebben. Niet om anoniem in een ‘stukje’ te worden afgekraakt. Dat is echt laag en laf. Ik heb niks te verbergen. Als jij dat níet wil lezen, prima!
Dat hij een stilistische onbenul was, fouten tegen de spelling, grammatica en interpunctie maakte, was hij zich nauwelijks bewust.
Zin klopt niet?
Fouten in, me dunkt. Kijk, en dat is dus waar commentaar op anderen thuis hoort: onder diegene hun stukjes! Niet anoniem, grievend en kwetsend als een stukje zelf brengen.
Bob de Visser zat te denken
Wat hij ons nu toch weer zou schenken
In 120 woorden schudde hij gauw
Een uitdagend stukje uit zijn mouw
In algemene woorden neergepend
Zodat iedere blogger zich herkent
Want zijn we allen niet beslist
Op één of andere wijze een narcist
Dus Bob geniet hier zeker en vast
Door ons te jagen op de kast
En sorry dat ik ’t schrijven moet
Bob doet dat toch echt wel goed
Maar beste lezer reageer gerust
Als u een stukje echt niet lust
Trek respectvol fel van leer
En druk dan het knopje ‘reageer!’
Het klopt dat die zin niet klopt.
Poe, wat een zondvloed aan reacties. In chronologie:
Gerben; voor wie het zich aantrekt. Ik heb mijn stukjes van de afgelopen weken doorgenomen en ben met niet bewust dat ik mensen afzeik. Wel politici toegegeven, maar daarin ben ik niet de enige. Voorts ben ik niet anoniem.
Het woord poëem kent wel elf betekenissen. Dat vind ik boeiend. Boeiender dan het stuk hierboven waarin dat woord voorkomt.
Daar doe je het toch voor, Bob? Voor die reacties?
Defrysk en Ineke: mea culpa. Fraaier was geweest:
Dat hij een stilistische onbenul was en fouten tegen de spelling, grammatica en interpunctie maakte, was hij zich nauwelijks van bewust.
Anoniem, ik ben niet anoniem. En nog meer fouten zou me verbazen, maar niemand is foutloos.
Eens Ineke. Homoniemen zijn interessant.
Hadeke. Zeer gewaardeerde repliek. Enig humoristische niveau dat ik ten zeerste waardeer. Jij slaat spijkers op koppen.
Precies Ineke. Geldt zulks niet voor elke schrijvende mens, behalve voor hen,die zich vooral in hun eigen dagboekje uiten?
Ik zou niemand uit willen sluiten.
Uitsluitend toch hen die louter en alleen hun eigen werk koesteren en er niet mee naar buiten komen.
Jouw toon in de zin met boeiend was wel vilein. Het ontlokte me een lachje. Ik veronderstel toch niet dat ik jou in enige zin onrecht aan heb gedaan?
Ik bewerkstellig incidenteel enig leven op deze snelschrijf-site.
Nee Bob, je hebt mij geen onrecht aangedaan. Ik houd van taal, als ik dan zie hoeveel betekenissen dat ene woord heeft, dan ben ik gelijk geboeid.
Op jouw stuk viel mijn aandacht doordat er over getwitterd werd.
Is jouw stuk gericht op een bepaald persoon? Zo ja, kun je dan ook zeggen wie?
Als ik een bepaald persoon voor ogen had, dan had ik deze wel genoemd. Daar ben ik niet te bang voor.
Het is meer de personificatie van hen die je op alle bloggerspodia tegenkomt met een enorm tekort aan zelfkritisch vermogen omtrent hun schrijverscapaciteiten. Vaak zijn ze niet eens in staat tot behoorlijk Nederlands.
Bij serieuze stukken laat ook ik me editen.
Ja, ik houd ook van taal. Zeer.
Er was iemand die zich vanwege jouw stuk aangevallen voelde. Zie de eerste reactie.
Ik leef al een aantal jaren zonder spellingcontrole.
Wat een narcist.
Niet dus, want een narcist zou zich er niet in herkennen.
Narcisten hebben toch wat paradoxale kanten, vermoed ik.
Negatieve eigenschappen aan zichzelf toeschrijven hoort daar niet bij. In elk geval niet bewust.
Alle reacties op een rijtje zettende komt de volgende vraag boven: wat is er mis met bloggers die de taal niet goed beheren of zelfs literatuur verminken? Laat ze zich wentelen in hun narcisme.
Je hóeft ze niet te lezen.
Maar toch…. iemand die zo beroerd schrijft als de schrijver aangeeft, zou nooit een gevierd auteur kunnen zijn. Als dat wel zo is, zegt dat zowat meer over de lezers dan over de auteur. Men zou zich af kunnen vragen wie die lezers zijn. Ik zou me dan afvragen of ze net zo slecht kunnen lezen en begrijpen als de auteur schrijft.
Ik heb het dan niet over de smaak van de lezers, ik heb het over het vermogen om te kunnen zien dat iets flut is, daar waar het gaat om schrijftechnische gebreken.
Dames. Heleen van Royen en Kluun schrijven ook flut, maar commercieel bezien niet. Dus wat is waarheid?
Daar had ik het dus niet over, daar gaat het om smaak. Je vindt die schrijvers goed/leuk of niet. Ik had het over de blogger zoals in bovenstaand stuk beschreven wordt. Dan gaat het over iemand die de Nederlande taal op schrift niet machtig is. Iemand die slecht schrijft. Flut in de betekenis van belabberd dus. Niet flut waar het gaat om persoonlijke voorkeur.
Valt me van je tegen Bob, dat je dat niet begreep.
Dan val ik ook eens tegen.
Je onderschat mijn begrip, vrees ik.
Het aantal flutbloggers is immens groot. Ik lees hen vrijwillig of niet. Ik edit een heel aantal, dat wel inziet dat zij in gebreke blijven. Ik help hen graag.
Wat bedoel jij dan met flut?
Goede vraag Ineke? Bob, vertel!
Las net je stukje, Bob. Heel treffend geschreven (en wie de schoen past..). Schrijven zonder zelfkritiek leidt tot blogpulp en daar is 120w niet voor bedoeld. Maar zelfkritiek is geen garantie voor feilloze teksten, dat weten we maar al te goed. Het kan altijd beter. Feedback is daarom altijd welkom.
@ Bloem: Flut is het adjectief dat duidt op hen die het schrijven van een blog in gemankeerd Nederlands doet. Deze duiding deed ik toch al eerder?
Mijn tweede betekenis is dat het slaat op blogs zonder inhoud, zonder idee, zonder leeswaardige tekst etc.
De tweede flut is inderdaad tamelijk subjectief. ik moert ook zeggen, dat deze vlugschriftsite wel vaak leidt tot het tweede aspect. Dat is echter inherent aan de beperking in lengte, die voor sommigen een ernstig belemmering vormt om tot een afgerond geheel te komen.
Dank Fons.
Ja, het is mogelijk om in correct Nederlands een flutstuk te schrijven. En dat flut is dan erg subjectief. Om dat soort van flut gaat het mij niet. Wat de één flut vindt, kan de ander geweldig vinden. Dat is een kwestie van smaak. En over smaak valt nu eenmaal te twisten.
Hm, ooit leerde ik op mijn oerdegelijke school De gustibus non est dispudantum.
Dat leerde ik ook, maar ik was het daar niet mee eens 😉
Ik wel, want we kunnen elkaars smaak toch niet in twijfel trekkken? Smaak lijkt mij een subjectieve grootheid die niet met de wetten der logica als waar of onwaar kunen worden gedefinieerd. Goede, slechte, wanstaltige of elitaire smaak zijn voor elk individu anders.
Dat maakt een discussie juist leuk, interessant. Waar je het eens bent met elkaar, volstaat slechts één woord. Eens.
We zijn het niet eens.
Amen!
Grijns.
Over smaak valt zéker te twisten – eens met Ineke – en we doen het veelvuldig (bv. over stijl, zeggingskracht, flutniveau) en is ook leuker dan over taaltechnische dingen, hoewel die ook aandacht verdienen. Smaak is subjectief, vandaar de twist. Bij spelling kijk je in een boekje: goed of fout (disputandum ipv dispudantum)- klaar.
Edit: De gustibus non est disputandum. Toch niet zo’n degelijke school, of een slechte leerling.
Alleen wie niets doet, maakt geen fouten.
Wie zonder zonde is, werpe de eerste steen.