In een strakke vierkwartsmaat danst ze door de kamer. De muziek vult de kamer met gitaren, drums en bas. Ze brult al headbangend met de zang mee.
‘Beebie, hie ai em. Ai em een mam als je zien.’
De pop danst aan haar armen mee en slingert heen en weer. Het poppenlijf lijkt over niet al te lange tijd definitief uit elkaar te vallen.
‘Klappen!’, commandeert ze.
‘Bravo en nog een keer’, moedigen we haar aan vanaf de bank.
‘Papa jij moet blijven kijken!’, zegt ze als mijn ogen afdwalen.
Met een mengeling van danspasjes van K3, pasjes die ze van andere meisjes heeft afgekeken en zelfverzonnen bewegingen zwiert ze onvermoeibaar voort.
Over ruim tien jaar zal ze al wegvlinderen.


Recente reacties