Als ik het goed begrijp willen Buitenhofcolumniste Naema Tahir en haar echtgenoot Andreas Kinneging brutale journalisten van het Binnenhof weren. Die Rutger Castricum of de Jakhalzen horen daar niet thuis. Het zijn ook niet mijn favoriete interviewers, net zo min overigens als het duo Pauw en Witteman, maar weren gaat me echt te ver. Er is kennelijk een deel van de bevolking dat wel dit soort brutaliteit apprecieert. Mocht dat niet zo zijn, mochten we weer wat respect voor elkaar en elkaars standpunten op kunnen brengen, dan verdwijnen deze exponenten van het onbeschofte vanzelf van de buis. Een volk krijgt de leiders die het verdient en dat geldt ook, of je het nu leuk vindt of niet voor de media.


Vrijheid van pers en meningsuiting.. of iets in die geest..
Het lijkt af en toe wel of ze wat tekort komen, aandachtsgeil noemen ze dat.
Ik heb wel eens het idee dat hoe meer aandacht je eraan besteed, hoe langer dit soort praktijken blijven voortduren. Ik zeg; doodzwijgen die hap. Hoe minder aandacht, hoe minder leuk ze het vinden.
De verhuftering van Nederland schrijdt onverdroten voort.