Ze constateerde het en liet zich onderzoeken. Het oordeel was helder: het was net als vroeger bij haar moeder. En het had haar moeders dood op zijn geweten. Nu spiegelde ze haar leven aan dat van haar moeder. Voelde het verdriet. De machteloosheid. Zich van de planeet geslagen. Waar ging het allemaal nog over? Haar leven leek compleet stil te staan in die onzekere tijd. Toch, achteraf gezien, bleek het een stroomversnelling. Na haar operatie ging ze als een mak lammetje naar de bestralingen. Ze vocht met alle kracht en… kreeg gelukkig wél een nieuwe kans. Ja, ze is bang dat het terugkomt. Natuurlijk. Maar wat ben ik verschrikkelijk trots op haar! Op mijn lieve sterke vriendin met borstkanker…

gelukkig is er volop positieve ontwikkeling in de strijd tegen kanker, welke soort dan ook.
inderdaad Carel! en toch is elke strijd helaas nog een onzekere…