Ik fluit als ik loop, fiets, sport, winkel of douche. Ik fluit liedjes, deuntjes, radio en televisie. Als ik mijn lippen tuit, er zachtjes mijn adem door blaas, de tonen vang en net doe alsof het allemaal heel mooi is, loop ik het liefst in een groot leeg gebouw met een goede akoestiek.
Parkeergarages lenen zich er ook voor. Stille, donkere steegjes zijn er om je angsten weg te fluiten. Lange kassa rijen, aanstekelijke deuntjes die in mijn oren vallen. Geheel onbewust en volledig automatisch maak ik ge(f)lui(t)d.
Tot een of andere onverlaat je komt vertellen hoe vrolijk je bent. Dat jij wel met het goede been uit bed gestapt moet zijn. Daar word ik chagrijnig van, dat soort gezeur.
« Artsen Whitney Houston onschuldig
Sorry »
« Artsen Whitney Houston onschuldig Sorry »
Communicatie, Cultuur
Fluit
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Gerben Oebele of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
3 reacties
Reageren
« Artsen Whitney Houston onschuldig Sorry »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
fluit jij maar lekker door, ik blijf glimlachen.
Flierefluiter 😛
Dat maakt toch geen fluit uit?