Ook niets is iets en zelfs dat is me teveel.
Wat moet en mag en leuk en fijn zou zijn.
Nu even niet.
In mijn bed staar ik omhoog en ik zie patronen op het plafond lopen die er alleen zijn als ik er lang genoeg naar kan kijken.
Niets wordt heel veel.
Niets is alles wat ik heb opgespaard en iets is geworden wat ik nog even niet wil vastpakken.
Het is er wel, ik weet het.
Ik wacht op iets, maar wil nu niets. Is het er nu?
Iets roept, maar niets verschijnt.
Ik ben er nog.
Voel ik iets, maar moet ik niets.
Niets moet, en ik wacht nog even, tot er er weer iets langs komt.

Niets zal iets worden wanneer niets iets geweest is..
Hoogachtend,
Shana
(inloggen is ook een kunst 😉