Omdat bellen geen bloemen is.
Omdat zwemmen geen vissen is.
Omdat roken geen vuren is.
Omdat hebben geen missen is.
Achter de bergen ergens diep in het bos
liet een moeder haar kinderen los
ze zei: ‘ga nu heen,
mijn hart is van steen’
en ze stierf in vree op het zachte mos.
Omdat praten geen zwijgen is.
Omdat lopen geen stilstaan is.
Omdat dit niet alles is.
Omdat leven geen wachten is.
Daarom alleen
Wacht ik zo lang
laat ik je los
maak je me bang
Daar in een dorp bij een kerk in een straat
waar een scheve wegwijzer staat
zit een man op een stoel
kijkt naar zijn doel
het is alsof hij in zichzelf praat.
Kijk. Dat is nog eens mooi wakker worden..
Omdat 119 geen 120 is 😉