Tevreden met de schaduwrijke plaats op het terras, overdenken we onze wisselende resultaten op de golfbaan. Golf golft nu eenmaal. Gulzig drink ik van de verkoelende ijsthee en dep twee zweetdruppels die op mijn voorhoofd de afdaling hebben ingezet.
‘Dinsdag gaan we Marjan uitstrooien op Schiermonnikoog’, klinkt het vanaf de loungebank achter ons. Zonder emotie in zijn stem klinkt het als een dienstmededeling.
‘Was dat haar wens?’
‘Ik heb Marjan beloofd haar op haar geliefde eiland vóór haar eerstkomende geboortedag uit te strooien. Die is aanstaande zaterdag. En tja, maandag wasdag, woensdag komen mijn kleinkinderen, donderdag hier competitie en vrijdag komt de interieurverzorgster.’
‘Ja, geen keus. Dinsdag dus.’
Ik hoor glazen klinken.
‘Op Marjan.’
‘Op mijn alles’, klinkt het liefdevol.


@Alice. Dit stuk bevat een fundamentele grootheid, die tijd heet.
De tijd zorgt ervoor dat onze aanwezigheid hier in het ondermaanse een tijdelijk verschijnsel is, althans van de koolstof, zuurstof, waterstof en stikstof waar we voornamelijk uit bestaan.
Door de tijd kan jouw senior bovendien de gebeurtenissen in zijn agenda ordenen, waardoor we vast kunnen stellen welke gebeurtenissen voor of na andere gebeurtenissen plaatsvinden.
Daarnaast zie ik een spanningsveld tussen praktische zaken en emotionele zaken.
De planning van deze senior klinkt in eerste instantie wellicht wat kil, maar de as van Marjan heeft geen agenda en geen haast, want geen tijdsbelang, dus de dinsdag zou ze vast kunnen waarderen, zeker als ze wordt uitgestrooid op haar geliefde eiland.
Leven naar de agenda. Voor velen dagelijkse werklijkheid. Structuur, dan gedijt de mens goed in werk, relatie, enz. Overal zit een einde aan, ook aan het aardse bestaan. Graag gelezen.
Cesar en Luc, dank voor jullie uitgebreide reactie, fijn om te lezen en verder over na te denken. De uitspraak trof me vanwege de kalmte waarmee die werd uitgesproken. En de vanzelfsprekend dat dit nog moest gebeuren en dat is dit natuurlijk ook. En waarschijnlijk hebben de beide mannen er al vaker met elkaar over gesproken, zij klonken heel vertrouwd met elkaar, dus was het a.s. uitstrooien voor de vriend geen verrassing. Ik vind het mooi en troostrijk dat de man dit kon bepraten met zijn vriend op deze mooie dag.
Alice. Aardig stukje maar klinken of een vervoeging daarvan klinkt wat te vaak.
Als je zo volgens de agenda denkt, zou ik zeggen laat die as maar in de urn.
Dank Han, ik had er niet op gelet. Goede tip voor een volgende 120w
@Alice: pragmatisch, maar gelukkig ook liefdevol. En Schiermonnikoog is er een prachtige plek voor.
Voor mij een liefdevol stukje, Alice. Het doet mij aan twee lieverds denken.
Aan een goede vriend, die moeite had om na het overlijden van zijn vrouw waar hij bijna vijftig jaar mee samen was geweest, weer een ritme op te bouwen. En die heeft toen zoals jij het noemt een seniorenagenda gemaakt.
En aan mijn nichtje Henny. Haar man stierf ook na vijftig jaar huwelijk. Zij is beeldhouwer en had zelf een urn gemaakt. Die heeft lang bij haar thuis op de schouw gestaan. Hij wilde uitgestrooid worden op een voor hen speciaal plekje en ook vlak voor een afgesproken datum heeft ze dat met kinderen en kleinkinderen gedaan.
Rouw in de planning. Droevig eigenlijk. Maar hè … golven op tijd … niets mis mee … zolang je de bal niet misslaat.
Levja, dank voor je reactie en delen van de verhalen van jouw twee lieverds. Om na 50 jaar samen het leven weer opnieuw te moeten uitvinden lijkt me echt heel ingewikkeld… Het lijkt me troostrijk te weten wat de overledene gewild heeft en je daar naar kunt handelen op het moment dat je de beslissingen alleen mag/moet nemen. Heeft de man van jouw nicht de door haar gemaakte urn gezien voordat hij stierf? Wat mooi dat zij de urn heeft gemaakt.
Dank voor je reactie Mien, golf is een mooie bezigheid en kan zijn als het leven zelf, soms gaat het en een andere keer helemaal niet. De disclaimer ‘resultaten uit het verleden geven geen garantie voor de toekomst’ is hier op zijn plaats