‘Nee, een traplift is te duur. U had allang naar een benedenwoning moeten verhuizen, mevrouw Cohen.’
‘Als ik dat al had gewild… de benedenwoningen in de buurt worden allemaal verkocht en voor veel geld doorverhuurd.’
‘Dan zult u toch de buurt uit moeten.’
‘Ik moet helemaal niets! Mijn kinderen, klein- en achterkleinkinderen wonen hier. Mag ik in vrijheid nog een beetje genieten, meneer?
Als heel jong meisje ben ik op een trein gezet, daaraan werkte de gemeente wel mee. We kwamen terug, maar niet thuis; vreemde monden aten met ons bestek, maar de belastingaanslag was voor ons. Altijd heb ik aan mijn sociale verplichtingen voldaan. De gemeente bepaalt niet waar ik heen ga. Alleen de dood bepaalt dát ik heenga.’
« Immaterieel erfgoed
Topfunctie »
« Immaterieel erfgoed Topfunctie »
Cultuur, Familie, Fictie, Liefde, Maatschappij, Mensen, Politiek
Mevrouw Cohen – nooit bevrijd
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Han Maas of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
2 reacties
Reageren
« Immaterieel erfgoed Topfunctie »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Nooit bevrijd, mooie term. Kwam nog beter tot recht in de langere versie van enkele dagen geleden. Sociale verplichtingen klinkt meer arbeidsgerelateerd en doet meer denken aan sociale verzekeringen, al heb ik geen idee hoe het anders omschreven kan worden. Mooi stuk.
Luc. Voor een verhaal uit die tijd zijn 120 woorden uiteraard nooit genoeg. Leuk dat je het gelezen hebt. Sociale verplichtingen zijn meer dan alleen arbeidsgerelateerd, zoals de wederopbouw in dit verband. Je medemens ondersteunen hoort daar ook bij.
Dank je wel.