Vandaag voor het eerst een taart gebakken. Beter had ik een poets gedaan. Dan was mijn vrouw niet zo aangebrand geweest. Hoewel de taart nog geen millimeter op haar leek vond ze het maar een lelijk eendje, een afzichtelijk wezen, een misbaksel. Daarnaast was haar keuken zowat ontploft. Rook kwam uit de oven en het aanrecht kon met recht geen aanrecht meer genoemd worden. Eerder een afrecht. Een puinhoop had ik ervan gemaakt.
Maar lief als mijn vrouw is, stak ze me toch veren in mijn reet. Van de plumeau, maar dan omgekeerd. De steel ging er bijna dertig centimeter in. Nooit geweten dat ik kon jodelen. Poedelnaakt stond ik daar in de keuken met bonte veren uit mijn reet.

De ontdekking van een passend en uniek Carnavalskostuum, Mien?