120 woorden Schrijf mee!
« »

Column, Maatschappij, Mensen

Stemming

28 januari 2025 | 120w | lisette | 0

De duisternis ken ik maar al te goed. ik verlang dan naar verse lucht. Ik heb nooit gesnapt waarom de schrijver Kundera het bestaan juist ‘ondraaglijk licht’ vindt. Na langdurige regen komt zonneschijn. Hoera, ik kan weer een boek lezen, naar de film gaan, vrienden bezoeken. Het gevaar van overschatting ligt natuurlijk op de loer, en even natuurlijk trek ik me daar niet teveel van aan.
Ik lees een boek over het nut van lachen. ‘Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd’, zegt het spreekwoord. Je kunt tranen met tuiten huilen. Maar je kunt ze ook lachen, zegt een ander spreekwoord. Tuiten zijn dikke tranen. Ze vullen soms een dal, soms ben ik de geluksvogel aan de hemel.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van lisette of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

14 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?


« »