Iets meer dan een uur. Dat heb ik nodig voor honderdtwintig woorden in een leuke volgorde te zetten. Om precies te zijn. Een uur elf minuten.
Maar dan moet er wel iets zinvols staan over dat record. Dat de woorden bijvoorbeeld spontaan zijn opgekomen in het brein van de schrijver. Tikker beter gezegd. Wie schrijft tegenwoordig nog? Ik ben een toetsenbordtikker. Hoe leuk is dat. Ik kan ook gedichten toetsenbordtikken. Of haiku’s. Krijg je niet zo’n lamme handen van. Wel lamme vingers en moede ogen. Het is geen pretje om met lamme en dikke vingers op de juiste vakjes te tikken. Het heeft wel een voordeel dat digitaal tikken. Een typelint hoef je niet meer te vervangen. Typex niet nodig.

Recente reacties