Kom verder, kom verder. Kijk, hier staat hij. Mijn rariteitenkabinet. Ik laat hem nooit zien, maar als zelfs mijn huisarts een onderzoek adviseert, dan werk ik mee.
In het midden mijn hart, gebroken en gelijmd. Daarnaast de verloren woorden, die ik tegen de wind sprak, maar vervolgens steeds in stormen op me inbeukten.
Hier mijn gesloten ogen, oren en mond.
Alles ligt geordend en mijn lichaam raakt steeds holler en holler. Ik laat me vullen door de informatie die ik over me uitgestort krijg via allerlei digitale kanalen. Elke minuut vernieuw ik mijn timeline. Ik leef virtueel.
O, ik zie al waar je blik naartoe getrokken wordt. Klopt, niets inderdaad.
Daar lag mijn hoop. Ik heb hem per ongeluk opgezogen.
« Hedendaagse kunst
Preuts (1) … op het strand »
« Hedendaagse kunst Preuts (1) … op het strand »
Fictie, Maatschappij, Mensen
Hokjesgeest
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Hadeke of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
5 reacties
Reageren
« Hedendaagse kunst Preuts (1) … op het strand »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Uitspuwen en beter verteren.
?
Dan ligt ie niet zo zwaar op de maag. 😉
Mooi.
@Hadeke: treutig mooi, en ach zonder hoop wordt alles zonder samenhang.