Twee spillebenen op het strand. Is er iemand die kijkt? Alle ogen gericht op wat? Te verwaarlozen denkt de schrijver. Niets is minder waar. Wat hij draagt kan niemand raden. Mag ook niemand zien. Het is zo groot. Men zou er zowaar van in paniek kunnen raken. Bij de aanblik. Nog nooit vertoond, zo groot en lelijk. Opgeblazen in het hoofd van de drager.
De onhandigheid van het behelpen gaat van kwaad tot erger. Onderbroekenlol is het station al lang gepasseerd. En dan brandt die zon ook nog eens zo vleselijk. Hij hoort de stralen haast sissen op zijn huid. IJsjes smelten in de handen van de spotters. En dan glijdt de handdoek in het zand. Pieliewielie in zijn hand.
Tja, voor iemand die visueel ingesteld is, is het prachtverhaal!
Hartelijk gefeliciteerd Mien, 2 weken lang in de spotlight!
@Mien: niks om je voor te schamen, deze winst. Gefeliciteerd!
Ik draag nu de handdoek over mijn hoofd, Lisette. Maar dank voor de felicitatie. Ik geniet er, ondanks schaamrood op de kaken, met volle teugen van, telkens weer.