‘De opdracht: je speelt de rol van je leven. De dramadocent die je toen van de toneelschool wegstuurde, zit op de eerste rij…’
Erop of eronder. Je kunt het, prent hij zichzelf in – ‘To be or not to be’ is geen vraag maar een antwoord. Hij loopt behoedzaam over het toneel, de zinnen vloeien uit zijn mond, neemt pauzes waar ze horen.
Vergenoegzaam schudt de docent zijn hoofd en zegt: ‘Je speelt toneel.’ Meer niet.
Na allerlei baantjes rolt hij jaren later in een rol die hem op het lijf is geschreven.
Bij de première zit op de eerste rij een oude bekende. Als hij uitgespeeld is, zich afschminkt, gaat de kleedkamerdeur open. De oude man knikt: ‘Je bent toneelspeler.’
Rol van het leven en rol van je leven komt zo prachtig verwoord samen. Hartje!
Wouter, dank je wel.
@Han: geleerd om te spelen, dan dan vooral door zelfstudie, mooi!
Lisette, dank je wel.