De bakfiets leerde ik kennen toen ik met mijn vriendje verhuisde. Ik vond dat ding er stoer uitzien, maar kreeg hem nauwelijks aan de praat. Te zwaar trappen dus.
Toen ik moeder werd, moesten we verzinnen hoe we ons kind gingen vervoeren. Zonder auto was dat best een gedoetje. Uiteindelijk heeft de kleine meid in een soort buidel (‘de banaan’) op onze buik gezeten. Jas erover en hop, op de fiets. De mooiste uitvinding was een stellage die op de bagagedrager gemonteerd kon worden. Daarop bevestigden we dan de maxi cosi. De eerste keren hebben we de constructie angstvallig met één hand vastgehouden. Altijd goed gegaan.
De bakfietsmoeder van nu heeft het veel gemakkelijker. Maar ze heeft vast minder bekijks.
« Bakfietsshowroom
Mama »
« Bakfietsshowroom Mama »
Column, Maatschappij
Op weg
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van lisette of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
2 reacties
Reageren
« Bakfietsshowroom Mama »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Tijden veranderen. De Maxi-Cosi is al diverse keren verbeterd, opnieuw uitgevonden etc. en vooral…veel duurder geworden! Mijn buurvrouw gebruikt ook een draagzak op haar buik, én op de fiets.
@Luc: achteraf vind ik de constructie van baby op de buik best eng. Wie vangt de botsing op? Nou ja, altijd goed gegaan.