Boven mijn bank hangt een schilderij.
Links zit een duif, in het donker, het kwaad, het onheil. Hij kijkt achterom, naar een zee van licht. Het lijkt ook een zee, die overgaat in lichte lucht.
Rechtsboven domineert een sterk gevaarte, stralend wit, de vleugels wijd gespreid, zonder takje, maar met een vredesmissie. Wees niet bang, spreid je vleugels, de wereld ligt aan je poten, je bent vrij om te gaan waar je wilt, lijkt hij tegen de kleine duif te zeggen. Zou de kleine duif hem verstaan? Hij is niet eens klein, maar zo gedraagt hij zich. Zou hij het aandurven, de sprong naar het diepe, maar ook het mooie, dat hem wordt beloofd? Zou hij het doen, gewoon DOEN…?
@Lousjekoesje: leuk, het verhaal van het schilderij
Ik vraag mezelf af welke Hollandse meester er zo boven je bank hangt.
Een zee die i.p.v. dat.
De meeuw is goed bezig, nu de duif nog. In dit geval mag er onder de vleugels geschoten worden.
Lousjekoesje. Tip: houd het wat simpeler en mede daardoor duidelijker. De lezer kent immers het schilderij niet. Jammer van dit verhaaltje waar door met wat minder meer in zit.
Hij kijkt achterom, naar een zee van licht. Het lijkt ook een zee, dat (DIE) overgaat in lichte lucht. – dit is te veel van het ’theatrale goede’.
een sterk gevaarte – het wordt niet duidelijk wie of wat.
Het is inderdaad ‘de zee die’. Ik heb het aangepast.
Hier is het origineel. Ik had moeite met het schrappen.
https://lousjekoesje.wordpress.com/2024/07/30/vredesduif/