Er was eens … wat … er was eens? … er is nog steeds een meisje dat door het bos dwaalt. Ergens in de buurt van Kaatsheuvel. Op de ‘Kets’ zeggen de inwoners, zowel die uit de volks- als uit de jambuurt. Naar het schijnt is de jongedame het spoor bijster en droogt haar tranen van verdriet in het droge stuifzand van de Drunense duinen die tussen de dennenbomen van het bos verscholen liggen. Wind is haar ergst boosdoener, niet de wolf. De wind voorkomt dat ze het stuifzand kan pakken. Dat maakt haar dan extra verdrietig. De wolf is juist haar grootste vriend. Op zijn rug gezeten jaagt ze de mensen de stuipen op hun lijf. Lang leve Roodmonnikskapje met gele muts.

Recente reacties