Met lange zwarte krullen zit B op de bank, 150 hoog in zijn appartement in Dubai en volgt het laatste journaal. Hij schrikt zich een petje. De telefoon gaat.
“Spreek ik met B?”
Het is even stil op de bank.
“Ja, daar spreekt u mee, met wie heb ik het ongenoegen?”
Aan de andere kant is het ook stil. De transmissie over land, water, door lucht verloopt traag.
“Met je pa, lieve jongen!”
B barst in tranen uit. Emotie en besef komen los. Artsen, psychiaters niet meer nodig.
“Dag … snik … snik … dag … pa, lief dat je belt!”
Pa veegt ook een traan weg.
“Je gaat toch zeker niet in hoger beroep jongen … beken nu maar!”
Stilte.
“Zal ik doen pa!”

Stem uit het hiernamaals…
En brein.