‘Ik weet niet of ik thuis wil overlijden’, de stem naast me klinkt zacht maar wel beslist.
Ondertussen bereikt de boormachine naast ons huis, er wordt een laadpaal voor elektrische auto’s geïnstalleerd, zijn hoogste snerpstand en zwijgt. Het gelach van de werkmannen is weer hoorbaar.
De huisarts tegenover ons knikt en zegt: ‘De keus is aan u, zowel thuis als in het hospice doe ik de begeleiding.’
De deurbel gaat en ons net geïnstalleerde systeem verspreidt de zachte beltonen nu ook via onze mobiele telefoons.
Ik spoed me naar de hal en open de deur. Er zweeft een groot boeket voor mijn neus. Erachter ontwaar ik een kleine man die de bloemen overhandigt met een: ‘Een hele fijne dag!’
« Weg maar niet verdwenen
Schuif-Schoof-Geschoven »
« Weg maar niet verdwenen Schuif-Schoof-Geschoven »
Communicatie
Bloemen
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Arjan Van Essen of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
3 reacties
Reageren
« Weg maar niet verdwenen Schuif-Schoof-Geschoven »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Bevreemdend te ervaren dat bij zulke levensgrote vraagstukken de wereld om je heen ‘gewoon’ blijft doordraaien terwijl zij in die woonkamer juist volledig tot stilstand komt
@Arjan: het leven gaat dus door, een bevreemdende realiteit. Maar het gebaar waarmee men zich verontschuldigt vind ik hoe dan ook mooi.
Ik krijg er alweer tranen van.