Ze zitten op de stoep, klapstoeltje erbij, kladblok op schoot. Na er drie gepasseerd te hebben, weet ik wat ze daar doen. Het zijn schoolmoeders langs de fietsroute. Vandaag doet groep zeven hun fietsexamen. Vijftien jaar geleden was ik daar ook bij betrokken. Ik herinner me geen stoeltje, wel het scoreformulier. Als ze langs mijn post kwamen, waren ze bijna terug op school. In hun blijdschap vergaten ze vervolgens allemaal om af te stappen bij het voetpad-verkeersbord. Gelukkig kon ik ze op tijd waarschuwen daarvoor.
Ik zou wel zo’n examen willen invoeren voor fatbikes. Die doen niet aan borden en waarschuwingen. Ik vrees dat de schoolmoeders omver gereden zullen worden. Kan er dan op elke hoek een politieagent hen opwachten?

Goed verwoord.
Ik ben het met je eens wat betreft fatbikes. Mensen die met mobiel in de hand fietsen krijgen geloof ik tegenwoordig een boete, terecht. Maar met oortjes in of zelfs joekels van koptelefoons mag nog wel. Onbegrijpelijk. Jammer dat die “glashelder” reclame niet de Gouden Loekie heeft gewonnen.
Ik heb als kind trouwens nooit verkeersexamen gedaan. Maar ik lijk de enige die voordat ik linksaf sla mijn arm uitsteekt en achterom kijkt. Soms zelfs als ik loop als er toevallig van alle kanten een auto aankomt.
Poeh, da’s lang geleden maar ik geloof zeker dat ik het ook ooit gehad heb. Er werden zelfs verkeerslichten opgesteld. Een bezienswaardigheid in het dorp!
De fatbikes lijken mij geen blijvertje…