Ik kom een hip koffietentje binnen. Leuk is daar ‘nice’. Wat voorheen gaaf of vet was, heet nu ziekelijk ‘sick’. Chill is het nog steeds. Non-binair is ook in de mode.
‘Wat mag het zijn?’ vraagt een bevallige barista – en nu moet ik uitkijken geen grens te overschrijden – die als je eventueel niet aan melk in je koffie denkt, ervoor zorgt dat je daar tóch weer aan móét denken. ‘Barista’ is in dit geval beslist niet genderneutraal.
Ze noemt allerlei koffiesoorten op, die ze zo uit haar mouwloze strakke jurkje schudt – met de rest.
‘Doe maar de eerste soort.’
‘Wilt u daar haver- of koemelk in?’
‘Heb je geen melk van de haverkoe?’
Mijn grap vindt ze duidelijk niet ‘sick’.


Ik ben nog steeds blij met senseo.
Ik kan me voorstellen dat het zo zou gaan, ja.
Hebben ze daar nu duurzame koffiebeker, of moet je die misschien zelf meenemen? Schrijven ze bij de Starbucks nog je naam op de beker? Haha, ik val weer door de mand als dorpeling.
Ik vind senseokoffie ook nog het lekkerst.
Dit noem ik nu koffieleuten! Het stukje gaat niet over koffiesoorten, uiteraard.
Nee, dat begrijp ik maar ik heb niks met havermelk, ik ben nog van de generatie karnemelk of melk, en koffie drink ik het liefst zoals het komt, zwart dus (euh, van kleur, excuus)…
Luc. Gewoon een oud-Hollands bakkie koffie met een beetje (warme) melk van de koe. Soms een cappuccino in een restaurant.
Maar dat is toch dat liedje…
https://www.youtube.com/watch?v=IljhjzocWkI
Ja, dat is een liedje.