Ik zocht een doos met kerstballen, maar vond iets anders: roestige schaats- en hardloopmedailles en oorkondes.
‘Kijk eens wat ik heb gevonden?’
‘Zijn die van jou?’
‘Ja, van wie anders?’ zeg ik trots.
‘Knap hoor, 42 kilometer.’
‘En 195 meter.’
‘Ja, die kunnen er dan ook nog wel bij.’
‘Stel dat ik bij 42 kilometer niet meer kon? Die 195 meter zijn het belangrijkst. Anders had ik nooit die oorkonde gekregen. Daarom begin ik zekerheidshalve altijd met 195 meter. Je moet ook een beetje slim zijn als hardloper – heb je die tijd gezien?’
‘Zo, drie uur en zeventien minuten?’
‘En 24 seconden, helaas.’
‘Nou ja, wat is nu 24 seconden?’
‘Zo zonde, maar 195 meter loop ik niet zo snel.’


Haha, als het werkt voor de sporter, waarom niet?
Misschien zoiets als: het lekkerste voor het laatst bewaren, beginnen met het moeilijkste of het meest vervelende ding?
Toch dierbare herinneringen. Zo heb ik ooit de 1e, 2e en 3e prijs met badminton behaald.
Is dat nu die runners-high? 😉
Er zijn er zelfs die 200 mtr onder de 20 seconden doen! Euh, ik hoor daar niet bij. Petje af voor alle marathondeelnemers.
Lousjekoesje. Geweldig! Koester het.
Alice. Haha, zo ben ik van nature al.
Luc, dat zijn sprinters en geen duurlopers.
Dat noem ik talent, Han! Wat heerlijk. Ik heb het tot nu toe nog niet mogen ervaren.
Alice, ik heb er acht gedaan, maar dat is alweer jaren geleden. Het is mooi geweest.
Ook een geweldige prestatie van jou, Han!
Dat vind ik indrukwekkend, Han, petje en al mijn hoeden af!
Ik was afgelopen zondag in Egmond om mijn dochter en vriend, samen met 17.998 andere hardlopers over het strand en door de duinen te zien razen. Groot respect voor allemaal (en dan was dat ‘nog maar’ het helfie)
Lousjekoesje. Dank je wel!
Alice. Knap van je dochter. Egmond is zwaar, vooral als het zand mul is. Na veel halve marathons te hebben gelopen, besloot ik bij een tijd van 1 uur en 28 minuten, een hele te gaan doen. Maar een hele marathon is niet twee keer een halve…