Van mij mogen spullen niet zomaar worden weggegooid. Het resultaat is een overdaad aan kartonnen dozen. De schotten achter de zolder herbergen allerlei spullen waarvan niemand in ons gezin het bestaan nog weet. Maar blijf er af.
Met pijn in het hart heb ik onlangs mijn racefiets van veertig jaar oud weggedaan. Ik troost met het idee dat de fietsenwinkel van het Leger des Heils er blij mee lijkt te zijn.
Onlangs diepte ik een zeepdoosje op uit een vergeten stapeltje spullen van een vorig toiletkastje. De inhoud bestaat uit een verkruimeld goedje. Maar als je goed ruikt, hangt erin nog steeds een luchtje van jasmijn en roos. Bewaren dus, en soms de zoete geur van een fijne jeugd opsnuiven.

Zo is het. Als er ruimte voor is geeft het niet. Zeker als het emotionele waarde heeft.
Zo, die racefiets is even oud als ik.
Mijn moeder krijgt de laarzen die mij te klein zijn en ik heb een hele tas met tijdschriften voor de kringloopwinkel, de tandarts, de fysio…
@Lousjekoesje: nu voel ik wel heel erg oud, ik kreeg m’n fiets namelijk als cadeau voor m’n afstuderen…
Lisette. Een verhalend stukje met wat eigentijdse duurzaamheid en nostalgie.
maar blijf er af – maar blijf eraf
Ik troost met het idee – Ik troost me met het idee
Maar als je goed ruikt, hangt erin nog steeds een luchtje – Maar als je goed ruikt, hangt er nog steeds een luchtje in…
@Han: dank voor je tekst-tips, ik ga ermee aan de slag.
Lisette, excuus. Je bent natuurlijk zo oud als je je voelt.
Verzamelwoede Lisette? Ik herken het ook wel een beetje, maar soms ga ik rigoreus aan de slag en ruim flink op.
@Lousjekoesje: Mijn fiets zag er (ook nog prima uit hoor.
@Luc: dat kan ik soms gelukkig ook, hoor.