De hete zomer van 1975 – we konden nog niet weten dat hete zomers de nieuwe norm zouden worden. Radio Caroline sloot om redenen die mij niet bekend waren al om middernacht af, mij alleen latend met sombere gedachten.
Kortstondig werkzame deejay Phil Mitchell zei dat het tijd was om de kat buiten te zetten (denk aan de slotscène van de Flintstones) en startte de huiveringwekkende klanken van Roy Buchanan’s Sweet dreams.
Niks zoete dromen van de verloren liefde, in plaats van haar of zijn aanwezigheid. Pure wanhoop hoorbaar gemaakt door geniaal gitaarspel.
Het verraste mij dan ook niet toen ik hoorde dat Roy twaalf jaar later opgebracht werd wegens openbare dronkenschap. En in die ene nacht cel stapte hij uit.
Mooi stukje, André. Ook mooi, eigenlijk heel verdrietig, hoe het Roy Buchanan is vergaan. Dat wist ik niet. Triest.
Ik luisterde veel naar Radio Caroline. Dat doe ik soms nog. Ik luisterde veel naar de piratenzenders. En ik ken er nog steeds veel mensen van en door.
Altijd een radio liefhebber geweest.