Billenkoek, dat krijg ik regelmatig. Stout. Niks in de hoek staan. Straf. Om niets. In bed voel ik het pas echt. Mijn billen staan vol naslagwerk. Wrijven helpt niet. De koude lakens wel. Liggen op mijn buik dus. Dromen komen snel. Om snel in te verdwijnen. Vol jazz. Art Blakey, Max Roach, Toni Williams, ze komen allemaal voorbij. Ultieme drumsessie. Eric Ineke sluit snel aan. Ik zie een kooiconstructie met een vreemde aap met grijsblond haar. Hij brult en briest. Een echte Cesar. Stok in de mond. Slagerij van Kampen zit op de tribune en kijkt naar de voorstelling. Onvoorstelbaar. Eric streelt intussen zachtjes het vel, Cesar slaat zich stuk. Het naslagwerk staat vuurrood op zijn woeste kaken. Doek valt.
« Klein gentrificatieleed
Wie kent ‘m niet »
« Klein gentrificatieleed Wie kent ‘m niet »
Cultuur, Fictie
Naslagwerk
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Mien of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
4 reacties
Reageren
« Klein gentrificatieleed Wie kent ‘m niet »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Ben benieuwd hoe oud de ik is. Billenkoek … In mijn ogen oud genoeg om al die jazzdrummers te kennen.
Mooi beschreven fetisj. Zoals je weet, ik gun iedereen een leuke hobby. Toch doet het me denken aan 1 april.
Zo oud of jong als je zelf wil Levja. Het drummen met de paplepel ingieten bij voorkeur. 😉
Je zit er nier ver naast Luc. Sommige van bovengenoemde drummers maakt maken nog gebruik of hebben dat ooit gedaan, van een plintenladdertje. Ik bedoel maar.