Elke week ontmoeten we elkaar. Wat ons bindt is de behoefte om een uurtje te sporten. Drie van ons dragen een hoofddoekje, ook tijdens de les. Zij vragen of het gordijn tussen onze zaal en de kantine dichtgedaan mag worden.
We worden flink aan het werk gezet. Eerst doen we een warming up. We strekken en rekken. Ik blijk spieren te hebben, waarvan ik het bestaan niet vermoedde. Daarna gaan we voetballen, hockeyen, of rugby spelen. Iedereen is bloedfanatiek, high fives bij doelpunten.
En nee, die drie dames spreken niet zo vlot Nederlands als wij, maar zijn wel geïntegreerd. Waarom dan assimilatie wensen? Waarom moeten ze opgaan in de gevestigde gemeenschap, waarom hun kenmerkende kenmerken verliezen?
Winnen wij alleen dan?
« Zuidassimilatie
Interview met een gebruiker »
« Zuidassimilatie Interview met een gebruiker »
Column, Maatschappij, Mensen, Politiek
Winnen of verliezen
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van lisette of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
10 reacties
Reageren
« Zuidassimilatie Interview met een gebruiker »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Lisette. Een hoofddoekje om tijdens het sporten ie niet fris. Maar om een gordijn dicht te doen? Waarvoor? Geen uitzonderingsposities. Een nogal aanmatigende gedachte trouwens.
Regels door mannen opgelegd. In een land waarin de man-vrouwdiscussie actueel is, kun je wat dat betreft niet spreken van integratie/assimilatie.
Hoewel ik mezelf toch wel zie als een positief mens denk ik tegenwoordig dat er alleen maar verliezers zijn. Loodrecht tegenover elkaar … Alles en iedereen.
Volgens mij win je daar niets mee.
In veel sporten worden petjes gedragen. Denk aan honkbal. Ook als zonneklep. Maar vroeger gingen mannen niet de deur uit zonder hoed. Vrouwen ook niet. Hoed of hoofddoek.
Sporten met hoofddoek is niet mijn ideaal. Eigenlijk nooit. Ik hou van de wind door mijn haar. Lekker fris. Ik mag dat. Dat is helaas niet iedere vrouw gegeven in de wereld. Mijn bewondering gaat dan ook uit naar de vrouwen die daartegen in opstand komen. Met elk risoco van dien.
@Han: aanmatigende gedachte? Van wie? Ik lees ze vooral van jouzelf, en erger me daar eerlijk gezegd nogal aan.
@Levja: ik snap je, maar ik denk ook dat het soms wat ingewikkelder in elkaar zit dan wij denken. Zwart en wit zullen elkaar nooit bereiken. Ik vind de slogan van de overheid wel aardig: ben je een discussie aan het winnen, of elkaar aan het verliezen.
Lisette, totaal met je eens dat het allemaal veel meer gecompliceerd is dan wij als mens kunnen (be)denken. Ik denk daar niet licht over.
Lisette. Van mij? Kom nou! Het gordijn dicht, alsof je als man naar ze zou kijken. Maar draai de boel maar om met dit niet zo sterke, tendentieuze, deugdzame stukje en erger je vooral aan mij.
Ik moet weer denken aan Kees van Kooten, die beledigd is omdat vrouwen hoofddoekjes dragen en verondersteld wordt dat hij als oudere man naar ze kijkt. Hij stelt één dag in het jaar voor dat vrouwen dan niet een hoofddoekje dragen.
Het gordijn dicht willen doen, tja, ik begrijp dat ook niet 1,2,3 moet ik zeggen. Ik ben wel van mening dat je je bewust moet zijn van de omgeving en dat je deze niet zomaar tot de jouwe wilt maken. Ik denk hierbij aan duiken, je bent op bezoek in het water, het water is niet van jou. Ik vind het nog steeds leuk dat je persoonlijke stukjes schrijft. Hopelijk ga je daar gewoon mee door. Grt.
Hoe je sportzaal eruit ziet,Lisette, dat weet ik natuurlijk niet. Ik herinner me wel een zaal in Rotterdam waar ik jazz ballet lessen kreeg. Dat was in een loods. Zonder deuren, maar op verzoek van veel vrouwen is daar ook een gordijn opgehangen. Van dik fluweel.
@Luc: mooie vergelijking, een duik in het water. En geen probleem hoor, ik blijf graag m’n stukjes schrijven.
@Levja: heb je het eerste gedeelte van de documentaire gezien over misbruik in de danswereld? Soms is een gordijn helaas geen bescherming tegen wat er met die jonge meisje en jongens gebeurt.
Lisette: ja, die heb ik gezien. Mensonterend. Erna dacht ik wel dat ik de dans ontsprongen ben. Ik wilde graag ballerina worden, maar ik was er niet goed genoeg voor. Ik ben pas veel later op jazz ballet gegaan. Met veel plezier. Toen was de wereld nog niet zo verhard, maar rare types waren er toen ook al uiteraard.
Soms denk ik wel eens: bestaan er alleen nog maar idioten? Gelukkig weet ik beter.
@Levja: topsport heeft een groot risico in zich: per definitie je grens te ontdekken, en daar dan juist overheen moeten gaan. En van jongs af aan zijn ze afhankelijk van de beoordeling van hun trainer. Dat die hun grenzen niet kennen, is inderdaad schokkend. Wat een almachtsgevoel al niet doet. Maar gelukkig kan ik net als jij genoeg andere mensen, die de wereld leefbaar houden.