Het nieuws dendert binnen: een aardbeving in Turkije en Syrië. Oekraïne wordt zelfs even naar de achtergrond gedrongen, maar is niet voorbij. En er zijn plannen om hekken aan de buitengrenzen van Europa te bouwen, zodat asielzoekers niet meer binnen kunnen komen.
Hoe houd ik hoop in deze dagen?
En dan hebben we nog het milieu, onrecht en armoede.
Hoe verdrink ik niet in de zee van ellende?
Mensen gaan naar de ellende toe, ons leger gaat helpen, en er gaan mensen straks gaten knippen in die hekken.
Durf ik niet.
Wat kan ik doen?
Ik kijk geen nieuws meer, lees geen krant meer. Dat helpt natuurlijk geen donder.
Mijn machteloosheid vertaal ik in een gift voor het goede doel.
« Zorg dat je erbij komt!
Vreemden »
« Zorg dat je erbij komt! Vreemden »
Maatschappij, Natuur, Politiek
Help!
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van lisette of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
8 reacties
Reageren
« Zorg dat je erbij komt! Vreemden »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Jezelf afsluiten voor het leed van de wereld is inderdaad zinloos, ook al sta je machteloos in het geweld om je heen. Het leven dendert door, dus wat je in elk geval kunt doen is zo goed mogelijk voor jezelf zorgen zonder een ander tot last te zijn, dan doe je het al heel goed. Je druk maken over al het leed in de wereld heeft geen zin, al zouden er beslist lieden kunnen zijn die zoveel vermogen en macht hebben om daadwerkelijk een verschil te maken, maar die zie je of hoor je net niet deze dagen. Ik begrijp je onvrede Lisette, maar ik heb ook geen oplossing.
Groot leed. Het nieuws dat ik tot me neem doseer ik en ja, ook ik doneer.
En hoe weinig, ik probeer waar mogelijk een handje te helpen.
@Luc: dat je het snapt, helpt mij dan weer.
@Levja: doseren en doneren, dat klinkt als een goed motto!
Herkenbaar voor veel ‘gewone’ mensen denk ik Lisette. Je wilt wel helpen, maar je kan ook niet al het wereldleed op je schouders nemen.
Herkenbaar, Lisette. Zelf kijk ik nog wel dagelijks naar het Journaal e.d. maar merk dat ik tamelijk blasé ben geworden.
@Inge: klopt helemaal, ik vecht m’n hele leven al tegen schuldgevoel. Fijn dat je het ook zo voelt, dat is fijn.
@Ewald: blaséé of gebutst door het leven? Blij met je herkenning.
Vermoedelijk beide, Lisette, een combinatie daarvan.
Ik kan het me voorstellen dat je even geen nieuws wilt zien en lezen. Zoveel ellende en misschien heb je genoeg aan je eigen problemen. Jouw eigen gezondheid gaat voor alles.
Je zou troost kunnen putten uit een vorm van geloof. God, spiritualiteit, kleine geluksmomentjes, wat dan ook.
De gast-dominee in onze kerk had harde taal: Heb uw vijand lief, wees volmaakt, Poettin is ook maar een mens… Nou, sjonge, daar heb je wat aan.