Simone grist het servet van haar schoot en gooit het op de restjes van de maaltijdsalade: “Ik heb gewoon een bloedhekel aan al dat zogenaamd gezellige gedoe! Nog vóór Sinterklaas voet aan land heeft gezet, staan de familieverhoudingen alweer op scherp. Het is echt bijzonder hoe weinig moeite mijn zwager hoeft te doen om mij op de kast te krijgen. En ik laat het ieder jaar weer gebeuren.
Ik heb geen keus, voor de lieve vrede moet ik wel aanschuiven aan de dertien gangenlange kerstdis. Het wordt weer wichelroede lopen om de familiezaken niet op de spits te drijven.”
Rianne proest het uit.
“Wat?”
“Spits je oren maar tijdens dat diner. En blijf rustig zitten, ver weg van je zwager.”
Ik zou ze niet graag de kost geven, families die elkaar niet kunnen luchten of zien, en dan een dertien gangen kerstdis…even doorbijten. Succes! Grt
Alice. Ja, verplichtingen… Sfeer goed beschreven, maar het laatste gedeelte begrijp ik niet. Hoezo oren spitsen? Op je tandvlees lopen, je tenen, maar wichelroedelopen?
(Schrijf je aan elkaar.)
@Alice: geef mij de Sint maar, en op eerste kerstdag eet ik het liefst stamppot boerenkool… Ieder z’n smaak, toch?
Ja Alice, die feestelijke familiebijeenkomsten; menigeen krijgt er bij voorbaat de koude rillingen van.
In aanvulling op Han Maas: wichelroedelopen kent inderdaad geen figuurlijke betekenis.
Dank voor jullie reacties. Kerst maakt het eea los ja…
@Han @Ewald, Simone bedoelde op spitsroeden lopen, maar haalde twee uitdrukkingen door elkaar en sprak zodoende van wichelroede lopen. (In mijn hoofd was dat duidelijk ;-), mijn schrijven is in ontwikkeling.
Ha Alice, ik snap de frustratie van de hoofdpersoon in dit stukje. Volgens mij is zij ook niet de enige, die er zo over denkt.
Je kunt dit nog meer aandikken dan je in je stukje doet.
Je titel vind ik sterk. De dertien gangenlange kerstdis iets te overdreven.
Misschien ellenlange?
Ik snap de nieuwe alinea niet na: ‘En ik laat het ieder jaar weer gebeuren.’
Laat het in elkaar overvloeien.
Maak de verwarring van spitsrtoeden lopen en wichelroede lopen duidelijk in het uitproesten van Rianne.
Is maar een idee, hoor.
Alice, na je uitleg begrijp ik het inderdaad. In dit geval ben je dus de onbegrepen schrijver; iets dat we allemaal van tijd tot tijd meemaken.
Dertien gangen vond ik ook te overdreven, zoals Levja aangeeft.
Dank voor het meedenken en delen van jullie suggesties. Het is mijn (en vermoedelijk die van alle schrijvers) bedoeling en wens dat de lezer geen uitleg nodig heeft om het verhaal te snappen. Jullie feedback is daarom erg welkom! Ik neem het mee naar volgende week, voor nu laat ik deze 120w zoals hij is.
Goed stukje, maar ‘wichelroede lopen’ snapte ik ook niet. Wel natuurlijk dat dat het themawoord was.
Dertiengangenlange Kerstdis vind ik wel kunnen. (Ik denk dat je het zo schrijft.) In frustratie kun je lekker overdrijven.
Nee, kerstdis is natuurlijk zonder hoofdletter.