Op vakantie is alles anders. Dat maakt het juist leuk. Ander land, ander leven. Zo ontdekten we dat er in Frankrijk geen karnemelk te vinden is. En dus hebben we yoghurtdrankjes gedronken. Te zoet en met allerlei gekunstelde smaakjes. We drinken dat dan uit plastic bekertjes, die altijd al naar vakantie smaken.
Uit nostalgie kopen we een tweeliterpak om thuis in de koelkast te zetten. Maar dan is de vakantiemagie verbroken, en proeven we alleen nog maar het zoete zoet. De plastic bekertjes zijn alweer opgeborgen in de vakantiebox, met de frisbee en het picknickkleed.
We drinken weer vergenoegd onze eigenste karnemelk.
Benieuwd hoe de buttermilk gaat smaken als we volgend jaar ons vakantiegeluk in Engeland gaan beproeven. Completely different.

Sfeervol stukje, Lisette. Zelf ben ik gek op karnemelk, zeker bij de lunch. Gek genoeg kun je hier in Nederland zelden karnemelk krijgen als je buiten de deur luncht.
Weet je trouwens dat aan de karnemelk die je in de supermarkt koopt, zelfs als je de biologische variant kiest, 3.5 gram suiker per liter is toegevoegd? De karnemelk uit onze jeugd, in een fles met een rode aluminium dop, was écht zuur. Helaas nergens meer te koop, of misschien bij een enkele boer.
@Ewald: dank voor al je informatie. En jaaa, die flessen met de aluminium doppen erop!
Gisteren was ik veel te optimistisch, Lisette. Zojuist een liter boerenkarnemelk in de supermarkt gekocht. Maar liefst 32 gram suiker per 1000 ml. Volgens het Voedingscentrum komt dit neer op 36 suikerklontjes per liter. Met één groot drinkglas (250 ml) krijg je dus 9 klontjes binnen. Ook in gewone melk zit trouwens suiker. Bizar dat deze producten nog altijd als gezond worden aanbevolen.
Dat het drankje zoet is, weet ik maar dat er zoveel suiker in karnemelk zit is nieuw voor me. Leuk vakantiestuk weer, Lisette.
Grappig is dat toch, dat de plaats waar je iets eet of drinkt ook bepalend voor de smaak lijkt. Ja die doppen! Die kon je ook zo mooi dubbelvouwen om de spaken van je fiets. Groen van de yoghurt, en blauw van de melk. En racen maar
Rood van de karnemelk, geel van de vanillevla en bruin van de chocoladevla. Wij katholieke kindertjes deden ze niet om de spaken van onze fietsen, maar spaarden ze voor de missie, voor de ‘negerkindertjes’ in Afrika. Halverwege de jaren zestig is dat afgeschaft.
Lisette, dat is nog eens wat anders dan ‘du vin’.
@Ewald: en ik maar denken dat karnemelk goed voor m’n lijn is..En ja, die kleuren! Wij spaarden zilverpapier voor de kindjes in Biafra. Eeuwig schuldgevoel aan over gehouden.
@Luc: dankjewel
@Alice: lepelden jullie ook de room van de melk? Hmmm, maar nu gruw ik ervan
@Han: waar, al smaakt die thuis ook minder lekker.
Nee dat niet Lisette, brrr