Na vijfenzeventig jaar komen er excuses voor de houding van de Nederlandse overheid ten tijde van de Jodenvervolging.
Drieënvijftig jaar duurt het voordat de regering kan toegeven dat het geweld in Indonesië stelselmatig en wijdverbreid was.
Na zeventwintig jaar betuigt de regering eindelijk haar diepste spijt voor wat er in Sebrenica gebeurd is.
Komt wijsheid met de jaren?
We weten al best een tijdje dat arbeidsmigranten in Qatar werken onder slechte omstandigheden. En dat Nederlandse bouwbedrijven er miljoenen hebben verdiend. Zij zijn bovendien niet echt transparant geweest over hoe zij de uitbuiting proberen te voorkomen.
Hoelang wachten we nu?
‘Sorry seems to be the hardest word’, zong Elton John.
Hoe eerder, hoe beter dus.
En schiet die bal maar uit.
Lisette. Daar kan nog een aardig rijtje aan worden toegevoegd. Sommigen vinden spijtbetuiging door de overheid onzin en zeggen dat bepaalde dingen nu eenmaal bij onze geschiedenis horen, maar dat kan gebrek aan empathie zijn (zoals b.v. Roxane van Iperen in haar boek ‘Eigen welzijn eerst’ schetst) en voor degenen die hun leven lang een bepaald leed dragen kan erkenning van misstanden en misdaden heel licht troost bieden. Een moeilijke kwestie vind ik de vraag of het zware stigma van slachtoffer in sommige gevallen niet dehumaniserend kan werken, waarbij je het tegenovergestelde bereikt van wat je wilde bereiken, omdat bepaalde groeperingen dat weer opportunistisch aangrijpen om te zeggen:’Zie je wel, zij zijn anders dan wij (lees: minderwaardig aan ons).’
Lisette. Oprecht spijt betuigen is nobel. Maar ik word zo langzamerhand een beetje moe van al die (afgedwongen) excuses. Uit naam van wie? Dat kun je je ook afvragen.
Aan de andere kant: waar blijven de excuses aan dwangarbeiders? Collaborateurs werden ze genoemd. Ik wacht maar niet meer… zoals mijn vader dat ook niet meer deed.
Hoe lang – Hoelang
‘Sorry seems to be the hardest word” – “Sorry seems to be the hardest word” of ‘Sorry seems to be the hardest word’
@Cesar: dankvoor je uitgebreide reactie. Ik snap je, het gaat mij niet zozeer om de term ‘slachtoffer’, maar meer om de erkenning dat mensen onrecht is aangedaan.
@Han: ook als je niet meer wacht, is het goed als erkenning komt. Fijn als het lukt om het je leven niet meer te laten beheersen. Mosterd na de maaltijd, maar beter laat dan nooit.
@Han: taalzaken ga ik aanpassen.
Lisette, erop wachten heb ik nooit gedaan en mijn leven beheerst het niet. Maar het typeert de mensen. Waar de meeste aandacht wordt gevraagd, daaraan wordt het ook gegeven. Terecht en vaak onterecht.
Lisette, overheden, instanties en bedrijven bieden doorgaans pas excuses aan wanneer zij daar onder maatschappelijke druk niet meer omheen kunnen.
Als ik even over de landsgrenzen mag heenstappen: Japan heeft excuses aangeboden voor de aanval op Pearl Harbor, De Verenigde staten op hun beurt weigeren excuses aan te bieden voor het gebruik van twee atoombommen.
Ook hebben de VS nog steeds geen excuses aangeboden voor de miljoenen burgerdoden in Zuid-Oost Azië in de jaren 50, 60 en 70.
Een goed 120w-stukje van jouw kant, maar excuses van de overheid zijn naar mijn idee zelden oprecht. Als het mensen helpt, moeten ze echter wel worden aangeboden.
Ja, ik ben het wel eens met de meeste commentaren. De lijst is nooit compleet natuurlijk. Joden en zigeuners worden al eeuwen in een ander daglicht geplaatst net als mensen van kleur. Excuses hoeven voor mij ook niet zo, al is de erkenning natuurlijk wel op zijn plaats. Grt
Luc, vroeger spraken wij inderdaad over zigeuners wanneer we het over Roma en Sinti hadden. Tegenwoordig weten we dat deze mensen het woord zigeuner als denigrerend beschouwen. Feitelijk is het een scheldwoord.
Dan zal ik inderdaad Roma en Sinti benoemen voortaan. Thx.
@Ewald: afgedwongen, onterecht en onvolledig: allemaal waar, maar het begint bij het gebaar.
Luc: excuses hebben meer zin als er ook echt iets aan compensatie wordt gedaan, maar ook dat zal nooit voldoende kunnen zijn. Hopelijk kan de erkenning wel een beetje werken als balsem voor de ziel.
Je snijdt een goed onderwerp aan, Lisette. Ik balanceer op wel excuses aanbieden/geen excuses aanbieden. Ik merk wel op dat veel mensen er grote waarde aanhechten.
@Levja: dank. Ik vind die waarde veel waard. Ik vrees alleen dat de overheid zien als iets wat veel geldwaarde met zich meebrengt.
Lisette, ik vind die waarde ook veel groter dan de grootste economische waarde.
Daar heb je inderdaad een heel goed punt.
Interessant commentaar ook van jullie allemaal.