Sinds kort heb ik een lucratief bijbaantje als nepbeoordelaar.
Enkele voorbeelden:
‘Heerlijk gegeten met twintig collega’s. Uitstekende prijs-kwaliteitverhouding. We komen hier zeker nog terug. Miss Piggy uit Zwijndrecht.’ (Voor een restaurant dat afgekeurd vlees uit Oost-Europa importeert).
‘Mijn witgoed koop ik altijd bij John Dillinger. Voor ouderwetse betrouwbaarheid en kwaliteit. Sam Bal uit Zutphen.’ (Voor een witgoedhandel die geld witwast voor criminelen).
‘Nieuw gebit laten plaatsen door Heinz Grusel. Ik bijt me nu moeiteloos overal in vast!! Dick Tevreden uit Hoogezand-Sappemeer.’ (Voor iemand die in Duitsland zijn beroep niet meer mag uitoefenen en in de Duitse pers ‘De slager van Nürnberg’ wordt genoemd).
Duizend eurootjes per maand voor een uurtje werk per dag.
Nee, mij hoor je zeker niet klagen…

Dit alles laat ik lekker langs mijn (niet meer zo) gladde rug afglijden.
Daarom klaag ik ook zelden 😉
Duizend euro voor beoordelingen schrijven is fors veel. Meer uitzondering dan regel zelfs bij fictie. Ieder zijn hobby. Het is je gegund. Grt.
Hilarisch.
‘Cesar is een uiterst betrouwbare journalist die schrijft uit ervaring’.
Luc: ‘Duizend euro voor beoordelingen schrijven is fors veel.’ Hou je dan rekening met hoeveel recensies ik per uur schrijf? Aardig wat, kan ik je zeggen. Dan kom ik op iets meer dan 30 euro per uur, op basis van elke dag een uur. Ik krijg namelijk per recensie betaald, niet per uur. Maar voor degenen die een uurloon van 10-15 euro gewend zijn, is het inderdaad fors veel. Kwestie van perspectief. Voor mij is het puur een aardige bijverdienste.
Lousjekoesje. Betrouwbaarheid vóór alles. Ik heb trouwens veel geleerd van de politiek; het gaat er niet om dat je betrouwbaar bent, maar dat je betrouwbaar overkomt.
Cesar, goed punt.