Oog in oog met de afgrond der ontredderden, die hun levens verkwanseld hebben op kantoor, in de fabriek of achter een informatiebalie, met een apenhoedje op het geplaagde en door hysterische politici misleide hoofd, mentale kou en honger lijdend als eigentijdse speelballen van het door de consumptiemaatschappij bepaalde lot, massaal brandend van verlangen naar vloedgolven van vrijheid, ver weg van deze zelfopgelegde slavernij.
Bedrieglijke cao’s, die de gedomesticeerde hordes aan de ketting der acceptatie leggen, een vast patroon van destructieve carrièrezucht, deze masochistische vorm van zelfvernietiging, en als dan uiteindelijk het verdriet van dat besef tot je doordringt, weet je niet of het tranen of regendruppels zijn die langs je wangen naar beneden stromen.
We zijn slechts schijnbaar vrij geboren.

Helaas heeft de vooruitgang de natuur danig in de weg gezeten.
Decennia geleden gaf de club van Rome al aan:‘De mens verandert de harmonieën van de natuur in wanklanken’ En nee, geen van ons gaat vrijuit, denk ik.
Levja. Dank voor je toevoeging, die op zich al een (gecomprimeerd) 120w-stukje is…
Drie mooie zinnen, Cesar.
Luc. De Wet van Drie…
Mooi.
Maar wat is vrijheid? En maakt vrijheid uiteindelijk gelukkig?
Lousjekoesje. Janis Joplin zong ooit: Freedom is just another word for nothin’ left to lose. Daar zit mogelijk een (kleine) kern van waarheid in, maar ik ken persoonlijk niet veel mensen die een burn-out hebben gekregen van teveel vrijheid. Wel heb ik genoeg mensen gekend die regelmatig een burn-out kregen, zoals bij anderen de griep opsteekt. Dat kan met persoonlijke omstandigheden te maken hebben, maar een ongezonde werksituatie speelt opvallend vaak een belangrijke rol (lees hierboven: speelballen/ketting der acceptatie/destructieve carrièrezucht, etc…)
Ik denk dat vrijheid voor iedereen wat anders betekent. Voor mij is het min of meer een toestand waarin ik mezelf kan ontplooien en niet teveel afhankelijk ben van het beperkte denkvermogen van anderen en/of van andermans egoïsme.
Heb ik je stukje weer op mijn vermogen gelezen. Ik hoop niet dat je met jezelf in de knoop zit.
Dank voor jouw mening, Cesar. Het klopt dat de betekenis van vrijheid voor iedereen anders is.
Leuk dat je Janis Joplin noemt. Mijn ouders hebben hun hond Janis genoemd. Je hebt dan niks te verliezen inderdaad. Maar maakt dat je uiteindelijk gelukkig?
Levja. Je hebt wel goed aangevoeld wat de onderliggende gedachte van het stukje is, vandaar mijn specifieke titel. Niets mis dus met je eigen vermogen.
Bij de vrijwillige slaven van onze productie-, consumptie- en carrièremaatschappij zie je vaak dat ze pas een beetje tot rust komen, of beter gezegd dichter bij hun eigen natuurlijke wezen, als ze in de natuur, in het park, of desnoods in de tuin zijn.
En de natuur laat nooit een dissonant horen; zelfs vulkaanuitbarstingen, tornado’s en leeuwen die zebra’s opeten horen erbij. Het is de mens die regelmatig met wanklanken op de proppen komt, door vaak respectloos om te gaan met deze rots die aarde heet. Het goede nieuws is dat de natuur uiteindelijk wint.
Lousjekoesje. Zelf beschouw ik het als een misvatting om naar geluk te streven.
Geluk is als een authentieke vaas uit de Ming-dynastie op het randje van de tafel.
Ik verwijs gemakshalve naar de Tao: ‘Te zijn als water, dat is het allerbeste. Water doet alle dingen goed, zonder te wedijveren.’
@Cesar: zware kost, maar gelukkig is de natuur ook gewoon simpel.
Vandaar mijn eerste indruk toen ik het de eerste keer las.
De natuur reageert natuurlijk. De mens is ver van de natuur af komen te staan. Mammon etc. etc. Ik kan me niet onttrekken dat de natuur toch begint terug te slaan. En terecht.
Als je naar geluk gaat streven ben je ook niet vrij.
*Te zijn als water* Mooi. Het is in ieder geval veel en veel sterker dan de mensheid.