Het lijkt onschuldig, een oorvijg. Een eerste klap in een relatie gevolgd door excuses dat het nooit meer zal gebeuren. Hier gaat het dus mis. De realiteit is schokkend anders. Die eerste klap is een vrijbrief voor meer, het begin van het einde. Dat ik dit niet verzin blijkt uit de cijfers van het huiselijk geweld die jaar op jaar stijgen. Wat ligt hier aan ten grondslag?
Ik zou van alles kunnen verzinnen maar de feiten spreken voor zich. De vrouwelijke helft van de bevolking is vaker slachtoffer dan de mannelijke helft. Wordt elkaar minder gegund of misgund? Een negatieve spiraal zonder einde. Ik weet geen oplossing, volgens mij weet iedereen onderhand toch hoe het hoort? Maar ja…dovemansoren blijken onbereikbaar.
« Actueel
Muilpeer »
« Actueel Muilpeer »
Maatschappij, Mensen
Mie 2
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Luc Verschuren of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
5 reacties
Reageren
« Actueel Muilpeer »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Luc. Ik denk dat het van alle tijden is. Nu komt het meer in de openbaarheid en worden statistieken bijgehouden. Na één klap zou het voor mij meteen klaar zijn.
Het is ook van alle tijden Han. Daarbij ben ik het volledig met je eens, met één klap is het voorbij! Grt
@Han en @Luc: ik heb jarenlang gewerkt aan de bestrijding van huiselijk en seksueel geweld, veel trainingen aan politiemensen gegeven ook. Ook bij hen vaak gehoord, de reactie: “bij mij zou het met één klap voorbij zijn”. Dat is natuurlijk de enig juiste.
Alleen gaat het voor de ontvangers (veelal vrouw) van het geweld vaak niet op. Ze zitten in een relatie die lijkt op die van hun ouders. Ze zoeken als het ware een nieuwe geweldpleger op, omdat dat beeld het enige is dat ze kennen.
Geen ‘nee’ kunnen zeggen tegen het geweld van je partner, zegt helaas veel over hun lage zelfwaardering.
Het is wonderlijk hoe sterk iemand overtuigd kan zijn van ‘na één klap is het voorbij’, en hoe vaak mensen na die eerste klap ombuigen naar allerlei excuses om maar niet zwartwit voor jezelf te kiezen. Alsof het leven een droom is waaruit je niet wilt ontwaken. Dat het daarna een nachtmerrie wordt realiseer je je dan nog niet.
@Berdien: hear, hear!
@Luc: je titel is erg leuk, het heeft even geduurd voordat ik m snapte…