Het dringt niet echt meer tot me door. De geur van oud tapijt. De geur van een veel te kleine ruimte, zonder ramen, zonder afzuiging, alleen een kleine spleet, onder in de hoek, die een klein beetje licht doorlaat, die heel, maar dan ook heel langzaam, zuurstof geeft, maar veel te weinig. De kleine ruimtegeur benauwt, voor eeuwig, tot de dood erop volgt, in een veel te nauwe kist. Hoe lang nog? Het witte satijn aan de zijkanten kan de geur van oud tapijt niet smoren, het mag mee, gelukkig, in de kist, met voeten getreden, dertig jaar lang, voor de fauteuil. Ik koester de herinnering, nog tien minuten, op weg naar het hiernamaals. Een klein geurspoor laat ik achter.
« Mona Keijzer – eenmansactie van een vrouw
Het ruikt hier naar een dennenbos »
« Mona Keijzer – eenmansactie van een vrouw Het ruikt hier naar een dennenbos »
Mensen, Natuur
Een laatste geurspoor
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Mien of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
4 reacties
Reageren
« Mona Keijzer – eenmansactie van een vrouw Het ruikt hier naar een dennenbos »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Het is je van harte gegund Mien!
Da’s lief. Dank. 🙃
Hele mooie metaforen, Mien. Wellicht een klein detail … Is het niet een kleine geurspoor?
Nee. 😉