De benedenburen hadden een kat, wij niet. Dus kwamen de muizen naar ons gevlucht.
Bij onze eerste ontmoeting schrokken we even erg van elkaar. Ik ben niet het type dat bovenop een tafel gaat staan gillen. Ik mag muizen wel.
Jerry wint altijd van Tom.
Een steeds uitdijende familie trok bij ons in. Toen werd het minder leuk, zeker omdat we hun luchtje van muskus en ammoniak erbij cadeau kregen.
Maar een val zetten vonden we te cru.
Op zoek naar lekkere etensrestjes klom de muizenmama met haar kleintjes in ons gft-bakje, dat gevuld was met chloorwater.
Kennelijk waren ze niet afgeschrikt door dat andere geurspoor.
Of muizen kunnen rouwen, weet ik niet. Maar we hebben man-muis nooit meer gezien.
Schrikken van elkaar, altijd leuk.
Hij heeft vast wel even gepiept…
Gut wat jammer. Als je wat had doorgespaard was een leuke kermisact de facto een fact geweest. Muizenstad, wie herruikt het niet?
@Luc: ja, dat is een leuk beeld hoor, die wederzijdse schrik…
@Alice: ik vrees het ook, zo sneu..
@Mien: tja, een kermis-carrière in de knop geknakt.
Mijn kat van bijna 13 heb ik al van kitten af aan. Zover ik weet heeft ie maar 2 muizen gepakt. Wel kreeg ik wat dode vogeltjes voor de deur cadeau, maar ook niet meer dan 5. Dat vind ik nog zieliger.
@Lousjekoesje: zijn vogeltjes zieliger dan muisjes? Of is het zielig dat je kat maar zo weinig gejaagd heeft?
Ik vind dode vogeltjes zieliger dan dode muisjes. Lang geleden dat ik een wilde muis ergens binnen heb gezien. Als dat gebeurt zal ik wel een gilletje geven omdat ik sowieso gauw schrik van onverwachte dingen, maar niet krijsend op tafel springen (denk ik).