Het verliezen van je reukvermogen door een besmetting met het coronavirus, dat is de letterlijke betekenis van de titel. Dat het even duren kan voordat dit weer terug is, ondervinden inmiddels vele mensen. Wat eerst lekker rook blijkt opeens te stinken. Zo wordt de nasleep van een besmetting tot iets waarbij je sowieso ingeleverd hebt. Indien het reukvermogen weer terugkomt blijken slechts enkele receptoren nog volledig te werken.
Wellicht zit er toch een positief effect aan het gemis. Geur blijkt ook een belangrijke rol te spelen bij een partnerkeuze. Als je haar of hem al niet kunt ruiken dan is het volgen van een geurspoor natuurlijk een pittige opgave. Zelfs als je nergens naar ruikt blijk je tegenwoordig toch kansrijk.
Daar snij je wat aan, Luc. De reukzin verliezen is ernstiger dan veel mensen denken. Ook de smaakzin verdwijnt hiermee grotendeels. Het vermogen te genieten van aangename geuren en smaken verdwijnt uit je leven.
Ook heeft het reukvermogen een waarschuwende functie: denk aan gassen, giftige stoffen en bedorven voedingsproducten.
Wat je slotconclusie betreft: je zal maar een relatie aangaan met iemand die zeer onaangenaam ruikt en vervolgens daardoor het contact met je overige vrienden verliezen ☺
Ik ken toevallig wat mensen die hun reukzin verloren door een coronabesmetting, het is nog niet helemaal terug na meer dan zes maanden. En aan bloemetjes ruiken heeft dan ook geen zin. Wat betreft de conclusie en de reactie van jou daarop, moet er inderdaad niet aan denken…dank voor je reactie. Grt
Mijn anosmie is aangeboren, ik weet dus niet wat ik mis qua geuren. Al merk ik dat ik, hoe ouder ik word, ik steeds nieuwsgieriger word naar geuren van mensen, natuur (“o wat heerlijk, het gras is net gemaaid!”) en voedsel. En ik prijs me in sommige situaties ook gelukkig dat ik juist niet kan ruiken, als ik mijn omgeving mag geloven 😉
Als je eerder wel hebt kunnen ruiken is de handicap vervelender, denk ik.
Inleveren is altijd moeilijker dan vooruit natuurlijk. Een van mijn schoonzussen heeft hetzelfde die mag op het lab waar ze werkt altijd met de welriekende stoffen werken waar anderen voor weglopen. Je bent nooit de enige. Grt.
Ach, sus kind, het komt altijd goed!
Luc, geur is in vele opzichten belangrijk, zo blijkt.
Dat lijkt me vreselijk, zeker als je daar voorheen geen last van had. Wel handig bij vieze klusjes en plekken. En zonder smaak is het handig bij een eet-proef, zoals bijvoorbeeld bij Expeditie Robinson. Maar dan zie je natuurlijk nog wel hoe luguber het eruitziet… Doof worden lijkt me persoonlijk nog erger omdat muziek mijn passie is.
Alice: hoe zit het bij jou met smaak?