Het was een oefening op de schrijfcursus. Simpel, en levert veel leuks op.
De opdracht is als volgt: regelmatig vang je buiten gespreksflarden op, stukjes uit een gesprek.
Die snipper tekst is dan het begin van een verhaaltje.
Zo wordt schrijven een creatieve dans.
Sindsdien kan ik niet normaal meer over straat. Het wemelt van zulke tekst-flinters.
Mijn brein draait dan meteen op volle toeren. Het is een verslaving geworden.
Zo liep ik vandaag achter een meisje en haar moeder.
‘Maar de deltavariant is toch al heel lang op vakantie?’, hoor ik het kind vragen.
Meteen dwarrelt een verhaaltje in me rond.
Over een meisje in covid-tijd, een goed begin. Ik weet nog niet of het een happy end krijgt.
Armando heeft daar ooit een leuk boek over geschreven. Kleine opgevangen conversaties. Heerlijk.
Mensenpraat uit 1994. Heb het nog even opgezocht. Een aanrader voor schrijvers en lezers van korte stukjes.
Inspiratie is overal te vinden. Grt
@Mien: goeie tip, bedankt!
@Luc: helemaal mee eens!
@Mien: ik heb het boek al besteld, verkrijgbaar via de Slegte.
Ga je geen spijt van krijgen. Laat maar even weten hoe het je bevalt.
Dierenpraat is trouwens ook geweldig van hem. Heb ik vaak voorgelezen aan kinderen. Smullen was dat. Als voorleesmaatje en zeker voor de kinderen aan wie ik voorlas.
@Mien: ik ken deze kant van Armando helemaal niet. En ‘Dierenpraat’ is truwens nog wel veel meer te vinden.
Het kan zelfs zonder tekst: je ziet de mafste ‘scenes’ die zo een verhaal losmaken.
@Berdien: dat is ook leuk, jij bent meer visueel ingesteld dan ik, denk ik.
Lisette. Wat jammer dat je zoveel regels onder elkaar schrijft. Zo wordt het meer een opstel over het opvangen van een gesprek waar je een verhaaltje over schrijft.
@Han: tja, smaken verschillen. Ik vind het zelf prettiger lezen.
Lisette. Als jij dat vindt moet je het zo doen.