De oncoloog keek ernstig naar haar en haar toegewijde buurman. “Zoals u weet hebben wij naast de tumor de poortwachtersklier verwijderd, een lymfeklier dus.”” Ja.” Ze verstijfde.
“U bent nu helemaal schoon.”
Eenmaal buiten drong het allemaal pas door. Maar veel tijd daarvoor was er niet. Totaal onverwachts stormde een redeloze mensenmassa de steeg in. Haar buurman zette haar tegen de muur en klemde zich om haar heen. Na twee stoten tegen zijn ribben was het schreeuwende schorem voorbij.
Bezorgd nam ze hem op. Voor het eerst merkte ze dat het desondanks niet onprettig was dat hij haar wat langer vasthield.
“Mag ik jouw poortwachter zijn?” vroeg hij met zijn prachtige glimlach. “En dan bedoel ik natuurlijk zonder te klieren.”
Ik moet hem een paar keer lezen, merk ik. Grt.
Goed stukje, Carla. Een zwaar onderwerp lichtvoetig beschreven, en passant de actualiteit erin verwerkt en een vleugje subtiele humor op het einde. In de tegenwoordige tijd spreekt het misschien nóg meer tot de verbeelding. Hartje dik verdiend.
Luc misschien is het een beetje ‘geprop’ binnen de 120 woorden, zoals ik wel eens meer in de stukjes zie, maar ik kon het één niet los van het andere beschrijven.
Ewald, het zou denk ik nu ook wat krachtiger zijn geweest. Dank je wel!
Carla. Een goed begin, maar de clou vind ik nogal zwak.
Eenmaal buiten drong het allemaal pas door – Eenmaal buiten drong het allemaal pas tot haar door
was het schreeuwende schorem voorbij – ging het schreeuwende schorem ervandoor, lijkt mij beter.
Han, dank je voor je suggesties. “Tot haar’ hoeft er naar mijn idee niet bij, omdat het ten dele ook om de toegewijde buurman gaat en deze uitdrukking vaak op deze wat beknoptere manier wordt gebezigd. Je suggestie voor het schorem zou ik ook een verbetering vinden. Misschien dat ik dat later als ouwe rot in het vak kan wijzigen.
Carla. De verkorte uitdrukking ‘drong pas laat door’ gebruik je als het in algemene zin is. Dat is hier niet het geval. In deze situatie, zoals je zelf al zegt, zou het dan ‘drong het pas laat tot hen door’ moeten zijn.
Echt een achtbaan van emoties voor de hoofdpersoon. Graag gelezen!
Ja zeg, van alles wat.
Alice, dank je wel!
En Lousjekoesje ook bedankt!
Han, ’tot hen’ maakt het specifieker, ben ik met je eens. Ik zie het zonder ook veel en daarom hoeft het nog niet altijd goed te zijn natuurlijk, maar als ik het herlees denk ik dat ik het met ‘allemaal’ ook al wat specifieker heb gemaakt. Het blijft zo wel duidelijk voor de lezer, maar vooral zonder ‘allemaal’ lijkt ’tot’ met welk vnw. dan ook, me duidelijker. Hoop dat ik dit een beetje duidelijk heb verwoord. 🙂