Soms wil je een goede daad stellen. Om dan wat trotser rond te stappen op deze aarde.
Zo bedacht ik al een tijdje dat ik bloeddonor wilde worden, net als mijn collega.
Hij verscheen dan later op het werk, nog een beetje pips om zijn neus. Het was niks bijzonders, zei hij, maar genoot duidelijk wel van mijn bewondering en de koffie.
Zo wilde ik me ook voelen, een hedendaagse held.
Ik stelde me voor dat ik daardoor een bloedverwant zou worden van een zielige nierpatiënt.
Na mijn enthousiaste kennismakingsgesprek werd mijn bloed nog even getest.
Ik bleek een te laag ijzergehalte te hebben. Dus kon mijn bloed niet worden gebruikt.
Ik doneer nu maar extra geld aan de Nierstichting.

Lisette, je bijdrage aan het salaris van de directeur van €153.721 wordt zeker gewaardeerd. Ja, ook goede doelen hebben een prijs…..
Grt
Nierpatienten zijn niet zielig. Ze zijn juist sterk. Laat het ze niet horen én zien. Verder een goede geste. Wel blijven doen.
@Luc: poeh, wat een cynisme. Ik vrees dat er meer goede doelen niet helemaal goed zijn. En die directeur is volgens mij vertrokken.
@Mien: helemaal mee eens, maar de omschrijving paste beter in de sfeer van dit verhaal. Sorry dus.