Tijdens mijn schoolopleiding heb ik een bijbaantje bij de plaatselijke bakker, waar ik tegen het vorstelijke salaris van fl 2,50 per uur het nodige opsteek met betrekking tot brood en banket. De klok wijst 14.28 uur; het is koffiepauze. Normaal gesproken is er altijd wel geluid, geroezemoes of geritsel van een krant, het lepeltje in een koffiemok.
Niet op die dag, niet op dat tijdstip. Het is waarlijk muisstil.
Mijn zus komt het verschrikkelijke nieuws vertellen. Papa is overleden, zojuist, zo rond half 3. Met mijn amper 16 jaar verdwijnt abrupt een belangrijk stuk fundament uit mijn bestaan. Heb ik het onbewust geweten? Die bizarre huiveringwekkende stilte?
Heel bewust ervaar ik dit markante gemis, dagelijks, mijn hele verdere leven lang.
Luc. Een gevoelige stilte die er altijd voor je is. Sterkte!
Gld 2,50 – fl 2,50 of f 2,50
14:28 uur – 14.28 uur
Dank je wel Han, inmiddels alweer bijna veertig jaar geleden. Het blijft als de dag van gisteren. Grt.
@Luc: goed om zo’n herinnering vast te houden. Verdriet slijt wel, maar blijft zo een gouden randje houden.