Nee, ik heb beslist geen actieve herinnering aan mijn verblijf aldaar. Ook had ik geen enkele notie van eventuele voorgangers, die er later wel bleken te zijn. Over de inrichting had ik ook al geen zeggenschap, net zomin als de anderen, die daar voor mij verbleven.
Toch was het perfect! Ruim zeven jaar lang is er min of meer intensief gebruik gemaakt van, wat later de wachtkamer van het leven bleek te zijn voor mij, zes broers en een zus. Zij en ik ontwikkelden tot mens en tegenwoordig leiden we allemaal een eigen leven. Hoewel we enorm verschillen van elkaar, is er wel degelijk sprake van een niet te missen gelijkenis, mede door ons gezamenlijke begin, mijn (onze) moeders’ baarmoeder!
Het begin van het leven begint in een wachtkamer ja, heb zelf een broer en een zus boven mij en alle begonnen in deze bijzondere unieke wachtkamer
lisaoomen, dank je wel. Grt.
Leuke invalshoek Luc. In de tweede alinea wordt duidelijk waar het om gaat. Wat mij betreft hoef je dat niet in de laatste zin expliciet te zeggen.
Ja, mooi verwoord!
Inge, dan zou ik mijn moeder ernstig tekort doen. Grt.
Lousjekoesje, dank je wel. Grt