Zwijgers, ik vind ze moeilijk. Ze zitten er alleen maar bij. Geen mening?
Erger zijn diegenen die hun stilte doorbreken door te zeggen dat ze zich aansluiten bij de vorige spreker. Precies dezelfde gedachte?
Strontvervelend zijn ze als ze na een overleg naar me toekomen om te zeggen dat ze het he-le-maal met me eens waren. Op het moment zelf doen ze hun mond niet open. En dus ben ik weer eens de kop van Jut.
Zo werkt dus een groepsdynamiek.
En dan al die aandacht als iemand hen van harte uitnodigt om wat te zeggen. Minutenlang wordt er voorzichtig getrokken. Alsof hun mening bijzonderder is.
Intussen heb ik al tachtig gedachten gehad.
Zal ik ook maar stommetje gaan spelen?

Is de vergadercultuur zelf niet verworden tot stom gedoe, Lisette? Vergaderen om het vergaderen?
@Luc: gelukkig zit ik niet mee in het overleg-wereldje. Ik ben wel benieuwd of hoe de dynamiek eruit ziet bij online- vergaderingen.
Lisette, heel herkenbaar uit de tijd dat ik ook dit soort vergaderingen bijwoonde. Gelukkig niet meer mee te maken.
Lisette. Ik heb hier al vaker over geschreven: de vergadercultuur. Vaak durven mensen pas bij de koffieautomaat hun mond open te doen. Goed stukje.
Sterk stuk, Lisette. Heel herkenbaar.
Is het misschien een idee om de eerste zin juist met zwijgers te beginnen?
In de laatste zin eens vervangen door maar?
@Willem: ja, dat is geen gemis, hè?
@Han: misschien zouden ze de vergaderingen bij dat koffiezetapparaat moeten houden…
@Levja (ha, daar ben je weer!): dank voor de herkenning én de goede taaltips.
Goed geschreven stuk Lissete en voor mij herkenbaar op de vele werk vergaderingen voor de coronatijd. Mis het zelfs een beetje.. die zwijgers
@lisaoomen: ja, dat snap ik. En met Zoom of via Teams komt de dynamiek weer heel anders te liggen, denk ik zo. Zouden de zwijgerazichzelf dan permanent op ‘mute’zetten?
@Lissette denk het wel en zeker via die wegen.