Ik wandel met mijn oren.
Natuurlijk ga ik ook naar buiten voor het intense lentegroen. Ik ben elk jaar weer verwonderd over de bontgekleurde bomen, alsof van Gogh even langs is geweest.
Maar als ik vogels hoor roepen of zingen word ik als het ware opgetild van mijn aardse beslommeringen.
Drie keer volgde ik een beginnerscursus én ik heb een zeer deskundige broer.
Het heeft me een verre van volledig vogelpalet opgeleverd.
Ik leer vooral via ezelsbruggetjes: de ‘rrrr’ in de zang komt van de winter(rrr)koning, ik hoor de tjifjjaf écht zijn naam roepen, en de zanglijster zingt zijn verschillende roepjes allemaal drie keer.
Hun zang is een zegen, hen ook spotten is een bonuspunt.
Horen en zien vergaan nooit.

Lisette: Ik wandel met mijn oren… mooie zin!
Mooi beschreven Lisette (en ik ook weer wat geleerd).
@Berdien: ja grappig, die zin viel me binnen, en het verhaaltje rolde er als vanzelf achteraan.
@Willem: dank, ik leer gestaag verder over vogels.
Leuk geschreven. Ik wandel ook bijna dagelijks met mijn oren en kan ook aardig wat vogelgeluiden herkennen.
Er bestaat een app waarmee je vogelgeluiden kunt opnemen en, voila, de naam komt in beeld. Birdnet, heet het.
Ik heb ook ooit een stukje geschreven over vogelgeluiden: Luilak.